Antwerpen worstelt met de democratie

kade rechteroever

Even leek er een scheur te zijn ontstaan in het pantser van de Antwerpse actiegroepen. Vorige week donderdag zaten ze broederlijk samen aan tafel met de Vlaamse regering en het Antwerpse stadsbestuur om een samenwerking over de overkapping van het zuidelijke deel van de Antwerpse Ring aan te kondigen. Althans, Peter Vermeulen van Ringland zat daar. Zijn partners in crime van Ademloos en stRaten-generaal ontbraken. Lag dat aan de files rond Brussel, of was er een haar in de boter?
 

Gisteren hebben de actiegroepen alle al dan niet vermeende plooien gladgestreken. Ze zullen vanaf vandaag samen handtekeningen verzamelen voor de organisatie van een nieuw referendum over Oosterweel, dat eventueel zijn beslag krijgt in de laatste maand van dit jaar.
 

Want hoe verwarrend de situatie voor niet-Antwerpenaars nu ook moet zijn, ondanks de aangekondigde samenwerking bestaat de tweespalt nog steeds. Het Bamtracé of het Haventracé: dat is de inzet van het nieuwe referendum. Zelfs als alle partijen een totale overeenstemming bereiken over de rest van het project.
 

Als u allang niet meer kunt of wilt volgen, dan zullen we u dat zeker niet kwalijk nemen. Maar los van alle technische, juridische, financiële en politieke complicaties is en blijft het dossier van Oosterweel wel een heel belangrijke krachtmeting tussen de overheid en de mondige burgers. Ook in andere grote dossiers, zoals dat van Uplace, hebben we ervaren dat het primaat van de politiek niet meer alleen zaligmakend is. De burger laat van zich horen, andere vormen van democratische besluitvorming dringen zich op. Maar welke? Academici bekijken vergelijkbare situaties in het buitenland en breken zich er het hoofd over, maar we zijn er nog niet uit.
 

In de Oosterweelaffaire heeft de overheid een belangrijke stap gezet. Ze wil nu met de actiegroepen overleggen over de beste oplossing voor een deel van het plan.
 

Het minst omstreden deel, weliswaar. Dat is de grote verdienste van Alexander D’Hooghe, de intendant die is aangesteld als een soort meester-onderhandelaar tussen de strijdende partijen, zoals Henry Kissinger destijds in het Vietnam-conflict. De grote vraag is of de Antwerpse actiegroepen bereid zullen zijn om hun Haventracé op te offeren in ruil voor de toegevingen die de overheid doet op het zuidelijk deel van de Ring. Als wij moeten gokken, dan zeggen we nee.
 

Maar zoals Bart De Wever vorige week zei: “Als je samen begint te onderhandelen, dan weet je nooit waar je samen kunt uitkomen.” Met die ingesteldheid bracht De Wever een kamikazeregering tot stand. Misschien lukt dat trucje ook nog eens in Antwerpen.


Lex Moolenaar Senior
Gazet van Antwerpen 08-06-2016 pag. 2

Tags: