Duidelijkheid

kade rechteroever

De Antwerpse situatie heeft alvast het voordeel van de absolute duidelijkheid. Dat begon al op de verkiezingsavond zelf. Nooit eerder zag je in de uitslag twee werelden zo duidelijk weerspiegeld. Een progressieve stadskern die de diversiteit en de stedelijkheid omarmt, een stadsrand die eerder conservatieve en antistedelijke waarden belijdt en de kern beschouwt als iets waar je zo snel mogelijk binnen en buiten moet kunnen. Liefst in je eigen auto.

Het zijn twee verschillende belevingswerelden, twee sets van waarden en normen, twee stammen haast. Ze staan ook symbool voor een nieuwe breuklijn die door de Belgische politiek loopt.

De vraag is hoe je die nieuwe sociologische en dus politieke realiteit het best beheert. Het consensusmodel waarbij je probeert een compromis te vinden tussen de wensen en verzuchtingen van beide groepen zou gevraagd hebben om een grote coalitie tussen N-VA en de Stadslijst, met een kleinere rechtse en linkse oppositie die hen onder vuur zou nemen. De kans is ook groot dat het tot een kleurloze en moeizame bestuurscoalitie zou geleid hebben, bevreesd en onmachtig echte keuzes te nemen.


Het andere model is het conflictmodel, waarin een veel kleinere meerderheid haar duidelijke stempel drukt op een beleid, en haar waardekader probeert op te leggen aan een grote minderheid. Het is het model van het meerderheidskiesstelsel, zoals je dat in Groot-Brittannië vindt. The winner takes all, en krijgt minstens één legislatuur de ruimte om een duidelijk beleid te voeren. Bart De Wever heeft gekozen voor de logica van het meerderheidsstelsel, niet voor het consensusmodel. Dat is democratisch perfect legitiem, want hij heeft er nu dankzij de CD&V een kleine meerderheid voor gevonden.

De vraag die de volgende zes jaar beantwoord zal moeten worden, is of het ook een verstandige keuze voor de stad was. Want een echte democratie kenmerkt zich ook door de mate van respect die ze opbrengt voor haar minderheden, zeker als dat grote minderheden zijn. Zijn overwinningsspeech gaf eerder het tegendeel aan, dus wordt het afwachten hoe dit verschil tussen culturen zich in het beleid zal vertalen.
Maar één ding kan Bart De Wever niet verhinderen. Het is de stad zelf die zal blijven groeien, en die haar eigen stedelijkheid steeds meer aan de rand zal opdringen.

YVES DESMET
De Morgen 15-11-2012 pag. 2
 

Tags: