Het kind van het rekeningrijden

kade rechteroever

Even recapituleren. Iets meer dan een maand geleden, op 22 februari om precies te zijn, werd in Brugge de zesjarige Yamen door een vrachtwagen doodgereden op het zebrapad voor zijn school.

Door de pers om een reactie op het drama gevraagd stelde ik toen dat het fundamentele probleem ligt in de combinatie van zwaar verkeer met (per definitie) kwetsbare kinderen. Grote vrachtwagens laten rijden in de omgeving van scholen tijdens de scholenspits is vràgen om ongelukken. En omdat er om gevrààgd wordt, zijn het geen 'ongelukken' meer. Het zijn dan de verschrikkelijke consequenties van de keuzes die we maken. We. Want wij laten het toe en eisen niet van onze politici om nu, onmiddellijk, stante pede, sito presto de nodige maatregelen te nemen.

Te simplistisch? Misschien. Maar Wallonië stelde zijn regeling wél al bij. En het Brussels gewest maakte van meet af aan de juiste keuzes. Hoogstens is mijn analyse het spiegelbeeld van die van onze beleidsverantwoordelijken: zij maken het probleem eerst nodeloos complex en gaan zich vervolgens verschuilen achter die complexiteit. Dan moet er eerst nog meer op het probleem gestudeerd worden.

Nochtans voorspelde ik twee jaar geleden al het drama van Brugge en alle andere drama's die sindsdien gebeurden met vrachtwagens en kinderen op school. Want als we het erover eens zijn dat het combineren van vrachtwagens met kleine kinderen een slecht idee is, waarom organiseren we onze samenleving dan op zo'n manier dat precies het tegenovergestelde gebeurt?

Toen het rekeningrijden voor vrachtwagens werd ingevoerd, werd het door de Vlaamse regering beperkt tot het hoofdwegennet. Resultaat? De transporteurs moeten betalen op de wegen waar we ze willen hebben en rijden gratis op de wegen waar we ze liever niet hebben. Twee keer raden wat de transporteurs doen wanneer er een gratis alternatief is voor de betalende route...

Het was voorspeld door een voorafgaande studie, maar eigenlijk was die niet eens nodig: het is gewoon een kwestie van nuchtere economische logica, die zich doorgaans weinig stoort aan andere overwegingen. Maar als ons geweten dreigt op te spelen is er altijd nog de vluchtroute van 'meer studies'. We doen dan aan wat Peter Sloterdijk 'integrale onterving' noemt: we doen ons dommer voor dan we zijn en schuiven de beslissingen nog wat voor ons uit.

Je kan dat één keer doen (bij de invoering), je kan dat twee keer doen (na de invoering, wanneer de klachten van de gemeenten op de Gewestwegen binnenlopen), je kan dat drie keer doen (wanneer de eerste ongevallen gebeurd zijn) en je kan dat blijkbaar vier keer doen: deze week werd een voorstel van Joris Vandenbroucke (SP.a) om het rekeningrijden voor vrachtwagens uit te breiden naar het volledige wegennet weggestemd door de meerderheid van N-VA, CD&V en OpenVLD. Het argument? "Meer onderzoek is nodig."

Dat de opbrengst van de tolheffing tegenvalt, dat het aantal vrachtwagens op de snelwegen is afgenomen, dat tal van gemeenten aan de alarmbel trekken over het toegenomen vrachtverkeer in de dorpskern,... het mocht maar eens toeval zijn. Dat er ondertussen doden vallen? Jammer maar helaas. De vermeende belangen van de transportsector gaan kennelijk voor op die van kinderen.

Normaal zou nu het kot nu te klein moeten zijn. Maar we ondergaan het gelaten. Er gebeurt niets. Of beter: we laten het verder gebeuren. Kind na kind na kind.

Misschien moet Animal Rights bij de volgende tragedie maar eens een filmpje maken van dat wat we niet willen zien en weten. Voor varkens helpt het. Wie weet straks ook voor kinderen.
 

De andere Kris Peeters - 01-04-2017

https://deanderekrispeeters.wordpress.com/2017/04/01/het-kind-van-het-re...

Tags: