Een portie draagvlak aub

kade rechteroever

Er wordt nogal wat gepalaverd over draagvlak. Het BAM-tracé in plaats van totale overkapping heeft draagvlak nodig, evenementparkings in plaats van speelparken hebben draagvlak nodig, zelfs de SPA heeft weer draagvlak nodig. Alsof draagvlak een op zich staand iets is, een vrijblijvende, makkelijk te verwerven extra. Iets dat je net zo makkelijk eventjes in elkaar steekt voor een slecht idee als voor een goed idee. "Voor mij een grote en een cervela, doet er maar goe wa draagvlak op".

Iedereen die ook maar iets van mensen en wensen weet, kan je nochtans vertellen: een slecht product verkoopt heel moeilijk.

En toch hoor je volwassen, verstandige mensen - waaronder politici die toch iedere verkiezing aan het verkopen zijn - draagvlak bestellen, zonder enige intentie om hun bedenkelijke koopwaar in vraag te stellen. Tja.

Is het omdat we Belgen zijn? Koningen van het surrealisme? Misschien. Maar wat mij vooral opvalt is dat politiek en in het verlengde, pers en publieke opinie, niet graag verder denken dan de waan van de dag. Een voorbeeld uit het recente verleden.

"Stakingen kosten ettelijke miljoenen per dag. En daarom zijn ze onverantwoord." Zegt Voka, Unizo en jawel, onze nieuwe regering. Los van het feit dat deze cijfers achteraf compleet verzonnen blijken (want uitgaand van een totale staking van alles en iedereen over heel het land). Maar luchtvervuiling, in het bijzonder door auto’s en vrachtwagens, kost ons in België jaarlijks 5 miljard aan extra gezondheidskosten. Een cijfer dat nu eens niet verzonnen is. En dat is alleen het koude, economische cijfer, maar wat met al die zieke jaren, die te vroege sterfte, de pijn van het grootbrengen van een zwak kind? En dan vraag ik u weer: is dit dan niet belangrijk? Waarop u vraagt: ja maar, waarom staken met luchtvervuiling vergelijken? Wel, deze 5 miljard schade door luchtvervuiling per jaar is een cijfer dat zowel door de EU en het WHO als door onze eigen UNIZO en VOKA is erkend als juist en alarmerend. En dit cijfer heeft geleid tot zeer specifieke en concrete beleidsadviezen door de SAR WGG, een adviesraad van Vlaanderen waarin - u raadt het, ook UNIZO en VOKA zetelen. Maar doet de regering daar iets mee? Met zelfs het minste, goedkoopste advies? Wat denkt u? En nog één retorische vraag: horen we Unizo of Voka hierover? 

Tot zover dit voorbeeld. Waan van de dag en selectiviteit troef. Feiten doen er niet toe, het is zelfs niet geheel belangrijk of beweringen waar zijn, zolang ze maar in het politieke verhaal passen. En wat niet past, hoe waar ook, vermelden we niet.

Kijk, ik ben niet verschrikkelijk wijs of slim, ik wil ook niet dat alles altijd over gezondheid moet gaan.  Maar ik denk dat bewust domdenken ook dom maakt. Als je als volwassen politicus heel bewust heel veel waarheden negeert, dan wordt op den duur alles relatief. En dan maakt het ook allemaal niet meer uit. Dan zeg je wat je wil, dan doe je wat je wil. Zonder ook maar met iemand over wat dan ook te praten.

En doet het volk onverwacht (ha! ho!) wat lastig? Nou, dan bestel je toch even een draagvlak?

Nou. Ik woon in Antwerpen. Waar men al 15 jaar draagvlak bestelt bij verkochte partijen voor slechte plannen. Maar vooral, waar we al jaren draagvlak hebben voor goede alternatieven.

Waarom lukt het ons wel en de opeenvolgende regeringen niet? Heel eenvoudig. Er is maar één echt recept voor draagvlak. En dat begint raar genoeg niet met een goed plan, maar met een goed gesprek.

Ademloos, stRaten-generaal, Forum 2020 en nu ook Ringland: we hebben stuk voor stuk gezocht naar wat de behoefte was ván alle betrokkenen. Door te praten mét alle betrokkenen. Op basis dáárvan hebben we goede projecten gecreëerd. Weer mét alle betrokkenen. En dán pas hebben we draagvlak gezocht. En gevonden. En dat draagvlak - of het ontbreken ervan - zegt meteen iets over de kwaliteit van je plannen.

Want… een slecht product verkoopt heel moeilijk.